Voordat onze dochter geboren werd, had ik een hele andere kijk op de opvoeding. Overal hoorde ik adviezen dat je een kind strak aan een lijntje moet houden, zodat hij niet over je heen gaat lopen.

Toen mijn dochter ongeveer één jaar werd, begon ik echt over de opvoeding na te denken. Ze was geen makkelijk kind. Ze had, en heeft nog steeds, een hele sterke wil en is bovendien heel gevoelig. Alles was een strijd: om in douche te gaan, om uit de douche te komen, om naar bed te gaan, om naar links te gaan, om naar rechts te gaan…

Ik las enkele goede boeken en heb het idee gekregen dat wat er in stond logisch klonk. Kortom, het uitproberen waard! 

Veel vrienden en kennissen vragen ons hoe we dat dan doen als we niet straffen? Daarom heb ik besloten om hier een blog aan te wijden. Ik beschrijf hoe wij dat doen, niet hoe jullie het moeten doen. Vergeet niet dat elk kind en elk gezin anders zijn. Wat past bij mij, hoeft niet bij jou te passen en andersom.

Is het zo simpel??

De eerste keer dat ik het anders ging doen, was toen mijn dochter ongeveer één jaar oud was. Ik heb toen een grote lege opbergdoos gekocht. Ik liep met de buggy naar huis, een tas en met die grote lege doos.

Ik legde de doos op de benen van mijn dochter en ik zei nog iets; ik weet niet meer wat precies. Zij begon gelijk de doos op de grond weg te duwen. Ik zei : “Zou je alsjeblieft die doos even kunnen vasthouden, want ik heb volle handen en het is vermoeiend de kinderwagen met één hand te duwen”.

Wat er toen gebeurde verraste mij volkomen! Ze spreidde haar armen en lachte naar mij! Ik legde de doos in haar armen en ze hield hem vast. Zo liepen we tevreden naar huis. Die dag was een echte eyeopener voor mij.  

Waarom straffen wij nooit?

Nu weer terug naar het begin van deze blog. Waarom straffen wij nooit? Omdat er geen reden is om te straffen! In plaats van het straffen geven we uitleg over wat wij niet OK vonden aan een situatie en waarom. Die waarom is erg belangrijk, want de volgende keer hoef je het niet uit te leggen! Meestal hoor ik alleen maar ‘oh… sorry mama’. 

Hoe doen wij dat? Daarover schrijf ik in mijn volgende blogs. Voor nu even de basis in het kort. Ik ben ervan overtuigd dat als je:

voldoende liefde, vertrouwen en ruimte om fouten te maken geeft,

als je je kind het gevoel geeft dat hij OK is zoals hij/zij is,

als je hem/haar laat meebeslissen,

als je echt goed naar je kind luistert en vooral jezelf probeert het goede voorbeeld te geven…

…dán creëer je een band die het kind niet wil verliezen. En daarmee begin je al in de wieg.